คุณไม่ได้เดินคนเดียว

เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ผมได้มีโอกาสไปดูคอนเสิร์ตของศิลปินที่ยิ่งใหญ่ เอลตัน จอห์น (Ellton John) เป็นคอนเสิร์ตที่วิเศษมากให้ข้อคิดบางอย่างที่น่าสนใจ ผมเคยแปลกใจอยู่เสมอว่าทำไม

เอลตัน จอห์น ถึงประสบความสำเร็จและอยู่ในใจผู้ฟังมาตลอดเกือบ 30 ปี ในคอนเสิร์ตครั้งนั้นเป็นคำตอบที่ชัดเจนมาก ไม่เพียงแต่ เอลตัน จอห์น เป็นนักดนตรีและนักแต่งเพลงที่เก่ง ผมเชื่อว่ายังมีอีกหลายคนที่เล่นดนตรีได้ดี และเก่งไม่แพ้เขา แต่สิ่งที่ทำให้เขาโดดเด่นเหนือทุกคนก็คือการแสดงออกต่อคนฟัง ในวันนั้นคนมากกว่าหมื่นคน จ่ายค่าบัตรรวมกันกว่า 45 ล้านบาท เพื่อที่จะเข้าไปดูนักดนตรี 1 คน กับเปียดน 1 ตัว

เอลตัน จอห์น ถึงประเทศไทยเวลา 17.00 น แสดงช่วง 20.30 – 23.30 น.จากนั้นขึ้นเครื่องบินส่วนตัวบินกลับไปฮ่องกงเป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่เมื่อเขาปรากฎตัวช่างให้ความรู้สึกถึงพลัง ไม่ใช่พลังของความยิ่งใหญ่ แต่เป็นพลังของน้ำใจความรู้สึกที่ดี เขาทักทายผู้ฟังทุกมุมห้องและทุกเพลงที่เขาเล่น หลังจากเล่นจบ เมื่อมีเสียบปรบมือเขาตอบรับเสียงปรบมือนั้นด้วยการยิ้ม โค้ง และลุกขึ้นเดินไปรอบๆ เวที ขอบคุณผู้ฟัง ทำอย่างนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดเวลา 2 ชั่วโมงครึ่ง เป็นเวลาที่รู้สึกอิ่ม รู้สึกดี และปลื้มใจ ไม่ใช่เพราะได้ฟังดนตรีที่ดี แต่เพราะได้ยิน ได้สัมผัสกับคนที่ไม่เพียงแต่เก่ง แต่ยังรู้จักใช้จิตวิทยาให้ความสนใจผู้ฟัง

ในธุรกิจประกันชีวิตของเราก็เช่นกัน มีคนเก่งมาก แต่น้อยคนที่จะเป็นคนเก่งที่ยิ่งใหญ่และยืนหยัดได้ยาวนาน คนจำนวนไม่น้อยทำทุกอย่างเพื่อตัวเองเท่านั้น พร้อมเสมอที่จะทำร้ายคนอื่นเพื่อตนเอง แต่เชื่อเถอะ คนที่จะยืนหยัดยาวนานคือคนที่เป็นอย่างเอลตัน จอห์น ไม่สนใจเพียงความสำเร็จของตัวเอง ไม่เพียงแต่มีเป้าหมาย มีความเชื่อมั่น และพยายามบรรลุเป้าหมายให้ได้ แต่ระหว่างทางเขาสนใจที่จะสร้างสรรค์สังคมให้ดีขึ้น ทำให้ทุกคนที่เขาสัมผัสรู้สึกดีเป้าหมายที่ดีในอนาคต ที่ร่วมกันสร้างได้ ก็คือเดินบนเส้นทางสู่ความสำเร็จแบบนั้น

ช่วงปลายปีเป็นเวลาที่ดีในการมองอนาคตเพื่อตั้งเป้าหมายใหม่ แต่อย่างไรก็ตาม อย่างเพียงตั้งเป้าหมาย 3 ,5 หรือ 10 ปี ว่าจะต้องประสบความสำเร็จ แต่ลืมถามตัวเองไปว่าเมื่อถึงที่สุดของชีวิตแล้วอยากเห็นตัวเองเป็นอะไร อยากเห็นคนรอบข้างในแต่ละแง่มุมของชีวิตเขาเป็นอย่างไร ทั้งในด้านครอบครัว เพื่อนร่วมงาน คนในสังคมอุตสาหกรรมของเรา และคนในสังคมทั่วไป เราอยากให้เขามองเราอย่างไร แล้วใช้เป้าหมายนั้นกำหนดพฤติกรรมของเราจากวันนี้สู่วันนั้น แต่แน่นอนเป้าหมายเริ่มต้นจากเป้าหมายระยะยาว เป้าหมายตลอดชีวิต มาเป็นเป้าหมาย 10-5-1 ปี เพื่อที่จะให้แต่ละเป้าหมายเป็นเส้นทางนำไปสู่ความสำเร็จ

ชีวิตคือการวิ่งมาราธอน ไม่ใช่วิ่งซิกแซกใน 1 ปีข้างหน้า หรือในเป้าหมายระยะยาว จะพบว่าถ้าเพียงแต่มีความเชื่อมั่น มีเป้าหมายที่จะทำให้เรากำหนดทิศทางเดินได้ดีสามารถควบคุมตัวเองให้อยู่ได้ในเส้นทางที่จะบรรลุสู่เป้าหมาย เป้าหมายทุกเป้าหมายเป็นไปได้ อย่าลืมว่าเป้าหมายที่สูงเกินไปไม่มี มีแต่เส้นด้ายที่สั้นเกินไป เพราะ ถ้าเราตั้งเป้าหมาย คงความเชื่อมั่น และควบคุมตัวเองให้อยู่ในเส้นทางตลอดเวลา เร็วหรือช้าเป้าหมายนี้ก็จะประสบความสำเร็จ แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ ระหว่างทางที่จะไปสู่การบรรลุเป้าหมายเราสามารถเจอคนหลายๆ คน เพื่อร่วมทาง ลูกค้า คนในสังคม ที่สำคัญต้องมองว่าทุกความสัมผัสนั้นเป็นความสัมพันธ์ระยะยาว เราจะมีเพื่อนมากขึ้น มีกลุ่มลูกค้าที่จะคบกันตลอดชีวิตมากขึ้น กำไรอยู่ที่ความสัมพันธ์ ไม่ใช่อยู่ที่การขายได้

ดังนั้นไม่ว่าจะสัมผัสกับใคร ถ้าไม่คิดอยากคบ ก็ไม่ต้องคบ ไม่ต้องขาย ถ้าคิดอยากคบ แม้ขายไม่ได้ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่และเป็นไปได้ว่าวันหนึ่งเพื่อนก็จะซื้อจากเพื่อน เร็วหรือช้าเท่านั้น แต่สมมุติว่าเขาไม่ซื้อเลย เพื่อนก็สามารถนำไปสู่สิ่งดีๆ ได้ แต่ถ้าเขาเป็นมากกว่าเพื่อน คือเป็นลูกค้าของเราด้วย คนลักษณะนี้คือคนที่เราจะคบหาด้วยตลอดชีวิต สถิติบอกว่าในชีวิตของคนๆ หนึ่งเขาจะซื้อประกันชีวิต 5-7 ครั้ง สถิติอีกตัวหนึ่งบอกว่า คนจะซื้อ 5-7 ครั้งต่อตัวแทน 5-6 คน แต่ถ้าเรารักษาสัมพันธภาพที่ดีกับทุกคนที่เราคบ เป็นไปได้ว่า 5-7 ครั้งที่เขาซื้อ อาจจะเป็นจากคนเพียงหนึ่งคน ถ้าเพียงแต่เราช่วยให้เขาได้สิ่งที่ต้องการมากพอ ดูแลเขาดีที่สุด ในที่สุดเราก็จะได้สิ่งที่ต้องการ ขอให้มีเป้าหมายที่ดี มีแนวทางที่ดี และก็บรรลุเป้าหมายที่ตั้งสำหรับปีหน้า และปีต่อๆ ไป

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งชื่อ Paredevski เป็นที่รู้จักไม่น้อยกว่า เอลตัน จอห์น มีอยู่ครั้งหนึ่งท่านจัดคอนเสิร์ตที่นิวยอร์ก เพียงไม่นานบัตรขายหมดเกลี้ยง มีคนฟังเข้ามาในห้งอประชุมก่อนเวลา เพื่อให้เกียรตินักดนตรี ระหว่างที่รอนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่จะปรากฎตัวนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งที่มากับคุณแม่ และคุณแม่กำลังสนทนาอยู่กับเพื่อนๆ ตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แกรนเปียโนตัวใหญ่บนเวที รู้สึกประทับใจกับแสงไฟที่สาดส่อง เริ่มจิตนาการภาพตัวเองเป็นนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ และเมื่อคุณแม่ไม่ได้สนใจ เขาห้ามใจตัวเองไม่อยู่ เมื่อเขาจดจ้องอยู่กับมันมากๆ เขาทนไม่ได้แอบขึ้นไปบนเวที แล้วเริ่มลงมือเล่น เพลงที่เขาเล่นคือเพลง Shock Stick ซึ่งเป็นเพลงสำหรับเด็กหัดเล่น

ทันทีที่เสียงดนตรีดังขึ้น เสียงในห้องเงียบ ผู้ฟังทั้งหลายรู้สึกประหลาดใจคิดว่านักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ปรากฎตัวโดยไม่บอก แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงเพลงและมองเห็นว่าเป็นเด็กน้อยนั่งเล่นอยู่ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้น โห่ ร้อง แสดงความไม่พอใจ ในเวลานั้นเอง Paredevski ที่นั่งอยู่หลังเวที พอได้ยินซิฟเสียงด้วยประสบการณ์ท่านทราบทีนทีว่าอะไรเกิดขึ้น เขาวิ่งมาที่หน้าเวที อ้อมไปที่ข้างหลังเด็ก โอบประคองเด็ก แล้วก็เล่นดนตรีเสริมเสียงเพลงที่เด็กเล่น พร้อมกับกระซิปที่ข้างหูเด็กน้อยว่า “ เล่นต่อไปนะลูก อย่าหยุดนะ เล่นต่อไปนะ ” แล้วในที่สุดเสียงโห่ เสียงฮา ก็ค่อยๆ น้อยลง และเงียบลงในที่สุดเสียงปรบมือดังขึ้นมาแทนที่

ในการทำงานโดยเฉพาะในธุรกิจประกันชีวิต บางครั้งเราเห็นใครบางคนที่ประสบความสำเร็จยืนอยู่บนเวที ก็นึกอยากเป็นอย่างนั้น จงกล้าคิด กล้าฝัน หรือตั้งเป้าหมายไปเลย เพราะอะไรก็ตามที่เคยมีคนทำได้ แสดงว่าไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่ระหว่างที่เราตั้งเป้าหมาย วางแผน และลงมือทำ ถ้าอดีตยังไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ให้เปลี่ยนมารตฐานใหม่ ปรับเปลี่ยนตัวเอง ผลอาจจะยังไม่เกิดขึ้นทันทีเพราะฉะนั้นในขณะที่เราคาดหวังเสียงปรบมือ สิ่งที่ได้อาจจะเป็นก้อนหิน เสียงโห่ เสียงฮา แต่ระหว่างเส้นทางนั้น ถ้าเรายืนหยัดนานพอ ปรับปรุงตัวเอง และเรียนรู้จากประสบการณ์มากพอในที่สุดก็จะถึงจุดที่เราอยากไป

ตลอดเส้นทางเราอาจเหนื่อย อาจท้อ แต่ยังมีใครอีกหลายคนที่คอยให้กำลังใจ มีเพื่อน มีหัวหน้า มีอินชัวรันส์ แม็กกาซีน มีสมาคมตัวแทนที่คอยให้กำลังใจ อย่าลืมว่าคุณไม่ได้เดินคนเดียว เมื่อเดินไปถึงเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ อย่าลืมหันมาข้างหลังแล้วให้กำลังใจคนรุ่นไหม่ๆ ที่จะเดินไปด้วยกัน ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นในอนาคตเราจะร่วมกันสร้างธุรกิจและอุตสาหกรรมที่สวยงาม ที่มีแต่คนสวยงามอยู่ในธุรกิจนี้และร่วมเดินทางไปข้างหน้าด้วยกัน เราจะไม่เดินคนเดียว